دکتر عنایت الله ایزدی

به مدت 5 سال در استان قم مشغول کار در مطب و بیمارستان با انجام اعمال جراحی گوناگون شدم . پس از آن که به اصفهان منتقل شدم چون تعداد همکاران جراح به اندازۀ کافی بودند، به این موضوع پی بردم که اگر هیچکونه عمل جراحی انجام ندهم مشکل هیچ بیماری زمین نمی ماند و همکاران زیادی هستند که نیاز های بیماران را بر آورده کنند. بنابراین تصمیم گرفتم که نهایت تلاشم را در راه اندازی تلقیح اسپرم اهدایی بکنم تا برای این گروه بیماران نابارور که مسئولین درمان کشور به فکرشان نیستند اقدامی کرده باشم و آنها را به آرزوی خودشان برسانم.
در اولین سال کارم در اصفهان به سازمان نظام پزشکی اصفهان و معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی مراجعه کردم و درخواست تاسیس کلینیک ناباروری به منظور تلقیح اسپرم اهدایی به زوجهای نابارور را کردم.

از سال 1372 که شروع به کار مطبم در اصفهان بود هر مرد فاقد اسپرمی که به من مراجعه می کرد با او در دراین باره صحبت می کردم . عمدتا خوشحال می شدند و با تلقیح اسپرم اهدائی مشکلشان را حل می کردم . ولی جوّ طوری نبود که اطلاع رسانی عمومی کنم . مراکز ناباروری هم با اینکه از کار من مطلّع شده بودند بیماران را راهنمائی نمی کردند.
به همکاران جراح کلیه و مجاری ادرار و متخصّصین زنان اصفهان اطلّاع رسانی کردم که من چنین کاری در مطب انجام می دهم ، در صورتی که موافق هستید اینگونه زوجها را جهت درمان راهنمائی کنید . حدود یک سوم از همکاران قانع شدند و اقدام به معرفی زوجهای آزوسپرم به مطب من جهت درمان می کردند . کم کم از استانهای دیگر نیز تعدادی از پزشکان زنان و اورولژی شروع به معرفی اینگونه زوجها کردند .

از سال 1375 که اکثریت پزشکان اصفهان ( نه اکثریت بیماران ) متوجّۀ چگونگی کار من شدند مقامات درمان اصفهان ( سازمان نظام پزشکی و معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی ) شروع به بررسی و بازدید از مطب کردند . با توضیحاتی که می دادم و محاسن آنرا می گفتم اکثرشان قانع می شدند ولی تعدادی از آنها قانع نمی شدند و کار شکنی می کردند . از سال 75 تا85 چندین بار اخطار کردند که اگر به این نوع درمان ادامه دهید برابر مقررات رفتار خواهیم کرد و…

دراین دوران اینگونه زوجها که به مرکز ناباروری اصفهان می رفتند به آنها پیشنهاد گرفتن جنین اهدائی می شد . چنانچه زوجی درخواست اسپرم اهدائی از آنها می کرد می گفتند که اینکار حرام وغیر قانونی است و کسی انجام نمی دهد . برخی ازاین زوجها که اطلاعاتی در این موارد داشتند ومی دانستند که نه حرام است و نه غیر قانونی ، با پیگیری و سماجت آدرس مرا پیدا می کردند و جهت درمان به مطب من می آمدند .

در سال 1392 بدنبال شکایتی که معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی با تحریک یکی ازپزشکان شهر از من کرد ، ادّعا کردند که دکتر ایزدی با فریب مردم اقدام به عمل اسپرم اهدایی می نماید . پرونده ای در دادگاه برای من تشکیل شد . نظر خواهی از سازمان نظام پزشکی و پرس وجو و رفت وآمد بسیار به دادگاه وسازمان نظام پزشکی کردم . نهایتا آنها را قانع کردم که اینکار من غیر قانونی نیست ، منع شرعی هم ندارد . در تحکیم بنیاد خانواده ها تاثیر مثبت دارد ، تا حدودی آمار طلاق را پائین می آورد ومعیارهای پزشکی و شرعی هم رعایت می شود . دادگاه شکایت شاکی را رد کرد و پرونده را مختومه کرد . نا گفته نماند که شهادت تعدادی از زوجها که نزد من بچه دار شده بودند و قبولِ زحمت کرده چند بار به محل دادرسی مراجعه کردند، تاثیر خوبی در سیر دادرسی پرونده داشت.
در این سالها تعدادی از پزشکان در اصفهان و خارج از اصفهان کار مرا شروع کردند . ولی به محض اینکه با اولین اخطار از طرف مراجع پزشکی روبرو شدند دست از کار می کشیدند.
اکنون (سالهای 1400 تا 1405) با توجه به فتوای آیت الله مظاهری رئیس حوزه علمیه اصفهان در مورد جایز دانستن تلقیح اسپرم اهدایی، و نظر به اینکه دادگاه شکایت معاونت درمان اصفهان از مرا رد کرد،بدون ایجاد مزاحمت از طرف مسئولین، در مطب تلقیح اسپرم اهدایی انجام می دهم و با بچه دار کردن زوجهای فاقد اسپرم، موجبات آرامش و نشاط و افزایش انگیزه در کار و تلاش آنها می شوم.
خیلی خوشحال و راضیم که موفق شدم اینکار اصولی، علمی، و شرعی را که مخالف هیچ قانونی نیست را حداقل در اصفهان طوری جا بیندازم که کسی نتواند با آن مخالفت کند.
پایان