دوران دبستان و دبیرستان را در مبارکه گذراندم. در سال 1351 با احراز رتبه ی اول کنکور، رشته ی پزشکی اصفهان قبول شدم. در سال 1358 فارغ التحصیل شدم. دوران تخصص را در دانشگاه علوم پزشکی تهران گذراندم. مدّت پنج سال در قم و سپس در اصفهان مشغول کار شدم.

مهمترین خاطرۀ کاری من در سال1370 در قم این بود که روزی مرد جوانی با ناباروری مردان حهت معالجه به مطبم مراجعه کرد. پس از معاینۀ بیضه ها، ومشاهدۀ جواب آزمایشهایش که آزوسپرمی  داشت، به او گفتم: متاسفانه هیچ درمانی برای شما وجود ندارد. می توانی فرزند خوانده از ادارۀ بهزیستی بگیرید. 

لازم بذکر است که در آن زمان قانون جنین اهدایی تصویب نشده بود که او را برای گرفتن جنین راهنمائی کنم.

با ناراحتی از مطب رفت. فردای آنروز متوجه شدم که او را بعلت خودکشی به بیمارستان آورده اند.

خیلی ناراحت شدم و افسوس خوردم که چرا اینگونه مردان را در خارج از کشور با اهدای اسپرم بچه دار می کنند ولی در ایران زمینۀ این کار فراهم نیست.

تصمیم گرفتم نهایت تلاشم را در شروع و راه اندازی تلقیح اسپرم اهدایی بکنم تا مشکل این قبیل زوجها حل شود . از طلاق پیشگیری شود، و زندگی آنها هم شور و نشاط پیدا کند.

در سال 1371 که به اصفهان منتقل شدم، زحمات و پیگیریهای زیادی انجام دادم که شرح آن خود یک کتاب می شود.

تا اینکه بالاخره با توجه به اینکه آیت الله مظاهری رئیس حوزه علمیه اصفهان فتوای جایز بودن تلقیح اسپرم شخص غریبه را داد، مسئولین نظام پزشکی و دانشگاه علوم پزشکی اصفهان دست از مخالفت کشیدند.

اکنون سالهاست که بدون دغدغه برای زوجهای آزوسپرم در مطب دکتر عنایت الله ایزدی تلقیح اسپرم اهدایی انجام می دهم، و با بچه دار کردن آنها موجب استحکام پیوند زناشوئی آنها می شوم.
پایان
16 اسفند 1404