دوران دبستان و دبیرستان را در مبارکه گذراندم ودر سال 1351 با احراز رتبه ی اول کنکور، رشته ی پزشکی اصفهان قبول شدم

در سال 1358 فارغ التحصیل شدم و دوران تخصص را در دانشگاه علوم پزشکی تهران گذراندم و بمدّت پنج سال در قم وسپس در اصفهان مشغول کار شدم .

مهمترین خاطره ی کاری من در سالهای اول تخصصی من که با عث شد مسیرم را در خدمت رسانی به مردم عوض کنم این بود که روزی مرد جوانی با مشکل ناباروری مراجعه کرد . در بررسی که انجام دادم متوجه شدم فاقد اسپرم است . چون دارای بیضه هائی بسیار کوچک بود مشخص شد که قابل درمان نیست . من موضوعِ غیر قابلِ درمان بودنش را به او گفتم . مرد جوان مطب را ترک کرد . روز بعد دیدم که همین جوان را بعلت خودکشی در بیمارستان بستری کرده اند . خوشبختانه نجات پیدا کرد و اقدام به خودکشی را تکرار نکرد . من خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم ودلم به حال این جوان و امثال او که می دانستم بسیارند سوخت ، که چرا در اکثر کشورهای دنیا اینگونه زوجها را با تلقیح اسپرم اهدایی درمان می کنند ولی در ایران زمینه ی انجام این کار فراهم نیست . تصمیم گرفتم که حداکثر تلاش خود را بکار گیرم تا بلکه تلقیح اسپرم اهدائی را در این کشور جا بیندازم . به اصفهان که منتقل شدم ، چون همکاران جراح کلیه در اصفهان ( بر خلاف قم ) به اندازه ی کافی بودند احساس کردم که اگر من حتی یک عمل جراحی هم انجام ندهم مشکل هیچ بیماری زمین نمی ماند ، و همکاران زیادی هستند که نیاز بیمار را برآورده می کنند . بنابراین تصمیم گرفتم که نهایت تلاشم را در راه اندازی تلقیح اسپرم اهدایی بکنم تا برای این گروه بیماران نابارور که کسی به فکرشان نیست اقدامی کرده باشم .

به سازمان نظام پزشکی اصفهان مراجعه کردم و کتبا درخواست راه اندازی کلینیکی برای تلقیح اسپرم اهدایی کردم . حدود پنج سال طول کشید تا پس از پیگیریهای فراوان و مکاتبه با سازمان نظام پزشکی مرکز در تهران ، جواب داده شد که با درخواست شما موافقت نمی شود .

بمدت چند سال بعلت نومید شدن و سنگ اندازیهای فراوان پیگیری این کار را رها کردم . بعد از اینکه فتوای جایز بودن تلقیح اسپرم اهدائی از طرف رهبر انقلاب صادر شد ، دلگرمی من به کار زیاد شد .مجددا به سازمان نظام پزشکی مراجعه کردم و درخواست مجّوز تلقیح اسپرم اهدایی کردم . رفت و آمد بسیار به سازمان و نظر خواهی مجدد از نظام پزشکی مرکز و وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی شد ، وعمدتا مخالفت با اینکار کردند .

در سال 1394 رئیس حوزه علمیه اصفهان ( آیت الله مظاهری ) نیز فتوای جایز بودن تلقیح اسپرم اهدائی را صادر کرد . برای بار سوم جهت اخذ مجوّز به نظام پزشکی مراجعه و درخواست قبلی را تکرار کردم و سماجت و پیگیری فراوان کردم . تعدادی از زوجهای فاقد اسپرم را به سازمان نظام پزشکی بردم تا مشکلات این قبیل زوجها را از زبان خودشان بشنوند و مخالفت کمتری صورت بگیرد . پس از 1-2 سال دوندگی و پیگیری ، از مخالفت تقریبا دست کشیدند ولی موافقت کتبی یا رسمی هم نمی کردند . ادامۀ پیگیری را بعد بخوانید .